سهراب را صدای صميمانه، سرخ کرد، شعری از رضا مقصدی

در آرزوی عاطفه وُ آب، زيسته ست

جانی که از جوانی ی سرشار، سبز بود.

در جنگلی که در گذر ِ باد های سرد

از دير تا هنوز، نَفَس می کشد به درد

در سايه ی ترانه ی مهتاب زيسته ست

تا باد از کنار ِ ما ناشاد بگذرد.

سهراب را صدای صميمانه، سرخ کرد

وقتی که در برابر ِ چشم ِ بهاره اش

پاييز ِ روزگار

آتش به جان ِ تاره ی آوازها کشيد

او خواند آنچه را که به دل عاشقانه ديد

آن دل که با جوانه ی بی تاب زيسته ست.

پيغام ِ پَهنه گُستر ِ مرگِ تگرگ را

سهراب با ترانه ی تابان ِ تازه اش

بر سينه ی سپيده ی فردا نوشته است.

"تهمينه" را چه غم

يک باغ، بر حماسه ی يک گل، سلام کرد

باغی که واژه های شکوفای ِ شاخه اش

زيبايی ی شناور ِ شمشاد ِ شاد را

شور ِ کلام کرد.

زبياست زندگی

باور کن ای سپيده ی فردای سربلند!

با ماست زندگی.

شادا دلی که در تپش ِ آب وُ آينه

همچو دل ِ شکفته ی سهراب زيسته ست.

۲۸ تير ۸۸

Reza.maghsadi@gmx.de

Rezamaghsadi.blogfa.com