علی پیرحسینلو و فاطمه ستوده بازداشت شدند

علی پیرحسینلو و فاطمه ستوده، زوج فعال در ستاد موسوی، ساعاتی پیش در منزل شخصی خود بازداشت شدند.

به گزارش خبرنگار رویداد ساعت 7 بعدازظهر 6 نفر که خود را ماموران وزارت اطلاعات معرفی نموده اند با حکم بازداشت و تفتیش منزل، نزدیک سه ساعت خانه و وسائل این زن و شوهر را جست و جو کردند.

پس از آن نیز علی پیرحسينلو به جرم اقدام علیه امنیت ملی و همسرش، فاطمه ستوده، را هم به اتهام معاونت در این جرم بازداشت و به مکان نامعلومی انتقال داده‌اند.

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی؟ - روز نوشته های سمیه توحیدلو

کافیست چندسالی وبلاگ خوان حرفه ای باشی تا قدیمی های وبلاگ نویسی را بشناسی. الپر یکی از نامهای شناخته شده ای بود که خیلی زود در فضایی که بسیاری هنوز نمی نوشتند شروع به وبلاگ نویسی کرد. نویسنده جوانی که به دلیل همسایگی از کودکی به عنوان یکی از بچه های مسجد محل می شناختم. بعد از آن هم حضورش در دانشکده فنی و پس از آن رفاقت پایایی که به دلیل خوش فکری اش باقی ماند. همراهی اش با فاطمه که او هم می نوشت، برایمان فرخنده بود و دوستی اش پایدار بود. همه به یاد داریم که به دلیل مشکلات و شرایط شخصی اش مدتها بود نمی نوشت و علیرغم تعهد بالای اجتماعی اش این مدت فعال نبود و در ستادهای انتخاباتی هم کار ویژه ای نکرد.

حالا باید بخوانیم که این جوان تیز هوش و پراستعداد به همراه همسر خلاق و توانمندش اینچنین بازداشت شده اند، آن هم در شرایطی که دولتمردان ادعای آرام کردن فضا را دارند. دستگیری های پی در پی این روزها، آن هم گرفتاری ای که برای افرادی از این دست ایجاد می شود ،بر این باورم می افزاید که این بار جوانان نخبه و مذهبی ای را نشانه گرفته اند که بدون شک باید که آینده ساز این کشور باشند. امثال مهدی میردامادی و دیگرانی که این روزها در بازداشت هستند گویای این امر است.

از زمانی که خبر را شنیدم یک لحظه نتوانستم بنشینم. به شدت شوکه شده ام و هرچه می اندیشم علت این رفتاری که با ایشان شده است را درک نمی کنم. به غیر از نگرانی برای این دوستانم و دعا برای سلامتی و آرامششان تنها و تنها یک خوشحالی داشتم که چه خوب بود که جفای هفتاد روز زندان را تحمل کردم و دائم اخباری اینچنین نشنیدم. بر صبر همه خانواده ها و همه مردمی که این اخبار را این مدت شنیدند درود می فرستم و آرزوی ظفر و گشایش برای این صبر و ثباتشان دارم. علی و فاطمه برای من دو دوستی هستند که به اندازه خواهر و برادر برایم عزیز اند. علی و فاطمه و دیگر علی ها و مهدی ها و محمدها و … که امروز در زندانند، فرزندان ِ آینده ساز این مرز و بوم هستند. درکشان نمی کنم کسانی که دست به چنین رفتاری می زنند. با هیچ منطق امنیتی نمی فهممشان و چون دادستانی قانونی نمی یابم و چون کسی را معتمد این حرفهایم دیگر نمی بینم، بازهم شکوایم را و شکوای دل خانواده هایی که اینچنین از خانواده هایشان دور افتاده اند را به سوی پروردگار می برم. باشد که در این آخرین روزهای ماه مبارک رمضان صدایمان را بشنود و باران رحمتش را بر کویر بی آب و علفی که خشکی اش تازه عیان و نمایان شده بباراند و ما را دمی به خویشتن ِ خویشمان وامگذارد.

علی و فاطمه عزیز جای شما پیش همه ما و پیش همه کسانی که روزی روزگاری خواننده نوشته های شما بودند خالیست. عید فطرمان را منتظریم در کنار شما و در کنار دیگر عزیزانمان باشیم.